پارسا آریان
My blogs
| Introduction | وقتی بعدازده سال برای دومین بار پس از عاشورای سبز سال 88 خود را در سلول انفرادی سرد و تاریک یافتم میدانستم فصلی تازه در زندگی ام رقم خورده است.سرنوشت من و میهن چه شباهت غریبی دارد : برای آبادی دوباره باید سراسر ویران میشدیم . در زیر آواری که از من مانده بود جوانه ای تازه روییدن گرفت . امیدی به رنگ ســبــز . همان امیدی که در زیر خروارها خاک در دل هر دانه ای زنده و نهفته است و سرانجامش رویشی سبزتر . ای اهریمن ، رویش دوباره ی این جوانه ی کهنه و گمنام را تماشا کن . |
|---|