Dietske Geerlings
| Introduction | In mijn poëzie wil ik zo dicht mogelijk de gedachtestroom naderen waarin woorden en klanken niet door leestekens worden begrensd. Dat schept de mogelijkheid om woorden aan verschillende andere te haken, waardoor de betekenis per regel kan veranderen, zoals ook de wereld en wijzelf voortdurend aan verandering onderhevig zijn. Auteurs die mij inspireren, zijn Hans Faverey met zijn autonome stukjes wereld, die vaak willekeurig lijken te beginnen en eindigen; Lucebert die met zijn opeenstapeling van beelden 'de ruimte van het volledige leven' probeerde te vangen, zich niet door taalregels liet weerhouden; en Virginia Woolf die als geen ander de innerlijke gedachtestroom vormgaf. Tegelijkertijd voel ik mij als 'dietske' verbonden met het gewone, het alledaagse en schrijf ik vanuit een haast middeleeuwse opvatting, in innerlijke afzondering, zoals de middeleeuwse Hadewijch, om vat te krijgen op het leven en op de dood, maar toch vooral ook 'in dienst van de gemeenschap', omdat ik mij voortdurend verbonden voel met de ander. La Follia van Corelli weerspiegelt voor mij de gang langs de grens van de waanzin, in dit voortdurende proces van afzondering en verlangen naar houvast. |
|---|