Κώστας Κατσουλάρης

My blogs

About me

Introduction Αφήνομαι στις λέξεις όπως το μωρό στον κόσμο. Κλαίω, ουρλιάζω, μέχρι να νιώσω την παρηγορητική ζεστασιά ενός άλλου κορμιού δίπλα μου, τη θέρμη μιας ανάσας. Οι λέξεις, λειψό βυζί, ίσα που με θρέφουν. Αργά ή γρήγορα φοβάμαι ότι θα πεθάνω, η ψυχή μου γουργουρίζει απαρηγόρητη. Με τον καιρό ημερεύω, χαλαρώνω, ο τρόμος μιας οριστικής αποκοπής απομακρύνεται. Ο κόσμος μοιάζει να λειτουργεί για μένα, καθημερινά τελετουργικά με κρατούν στη ζωή, καθαρό, ζεστό, σχεδόν χορτάτο. Οι λέξεις μπαίνουν στη σειρά και χτίζουν νοήματα, σπίτι, αυτοκίνητο, μια ζωή που φαντάζει κανονική. Τεντώνομαι και φουσκώνω σαν το παγώνι: Είναι ο κόσμος μου, λέω. Γράφοντας πολλαπλασιάζομαι, επεκτείνομαι σαν ασθένεια, από τη μια φανταστική αποικία στην άλλη, μα ταυτόχρονα υποχωρώ, αναχωρώ, συγκεντρώνομαι. Γίνομαι μια κουκίδα ανάμεσα σε άλλες. Καμιά φορά, στον ύπνο μου, λίγο πριν ή λίγο μετά, όλες μαζί οι κουκίδες σχηματίζουν σχήματα, παράξενα ιδεογράμματα που παίρνουν μορφές προϊστορικών ζώων. Θέλω να ενωθώ με την αγέλη, να κατασπαράξω κάποιο θήραμα. Οι λέξεις μου στάζουν αίμα, και ταυτόχρονα κόβουν σαν λάμα. Λάμα. Άμα. Μα. Α. Άουτς. Άουτσβιτς. Αφήνομαι στη γοητεία της γλώσσας αλλά μόνο για ένα one night stand.