Suwanna-Wattana
My blogs
Blogs I follow
| Introduction | ยามหัวใจไหวว่างอย่างเจ็บปวด ความร้าวรวดเกินบอกใครที่ไหนได้ เพียงหลับตาเห็นได้กายในกาย รู้ยังหายใจอยู่ดูพอเพียง ในยามท้อทุกข์ทนบนทางฝัน และใจนั้นยามปรุงแต่งแสงสีเสียง ขยายทุกข์จนมากล้ำเหมือนลำเอียง มีทางเลี่ยงออกจากทุกข์พบสุขพลัน ทำได้ง่ายกว่ายามทุกข์ทันฉุกคิด เพียงเอาจิตสงบหวังมาตั้งมั่น ดับความคิดจิตจินตนาสารพัน ให้หยุดพลันลงที่สายลมหายใจ ลมหายใจเข้าออกบอกชีวิต บอกลิขิตชีวิตมีอยู่ที่ไหน อยู่ท่ามห่วงดวงวงแห่งกงไฟ ก็เพราะใจปรุงแต่งเพิ่มแรงกรรม ลมหายจึงมีค่ากว่าที่คิด แต่เราติดสิ่งอื่นว่ามากค่าล้ำ ลืมไปว่ารักษากายให้เห็นธรรม เพียงรู้ร่ำรินระบายลมหายใจ |
|---|