διάφανος
My blogs
| Introduction | Ήταν τότε που είπαμε να στρώσουμε, να γίνουμε άνθρωποι, όπως οι άλλοι. Ήταν τότε, ήταν τότε, ήταν τότε που αγαπήσαμε αναίσχυντα μια πράσινη πόρτα. Σημασία δεν είχε ποιος έμπαινε μέσα, ούτε ποιος έβγαινε, πολύ περισσότερο ουτε καν πως ήτανε πόρτα. Την αγαπήσαμε μόνο και μόνο επειδή ήταν πράσινη, ανάμεσα σε χίλιες άλλες πράσινες πόρτες. Με τον ίδιο τρόπο λατρέψαμε μια τριζάτη καρέκλα κι ένα τραπέζι, που μπάταρε σαν τη ζωή μας. . . M.X. |
|---|